Burçin yıldırım’ın doğum hikayesi

Karadeniz’in incisi Sinop’tan Herkese Selam.

Hamileliğim süresince hep bu sitedeki doğum hikayelerini okuyarak kendime moral verdim. Ve okurken kendi kendime söz verdim bende deneyimimi arkadaşlarla paylaşacağım diye. Çünkü insan gerçekten çok merak içinde ve tedirgin bekliyor o günü. Doğum hikayelerini bizimle paylaşan tüm arkadaşlara çoooooooook teşekkürler.

Bizim hikayemiz şöyle başladı. Bundan 9 sene önce eşimle tanıştık ve 1 sene flört dönemi yaşadık. 2 sene de nişanlılık döneminden sonra 20.06.1999 günü mutlu yuvamızı kurduk. İlk seneler evliliğimizin oturması bakımından ve yaşımızın da genç olmasından dolayı çocuk konusunu hep erteledik. 6 yıllık evliliğimizin sonunda biz de (özellikle ben) tam bir aile olmaya karar verdik. Bir kaç ay bekleme süresinden sonra Allah bize dünyanın en güzel duygusunu tatma şansını verdi. O gün testi almıştım ve yemeğe kayınvalidemlere gitmiştik. Eşime test aldığımı söylememiştim, sürpriz yapmak istiyordum. İçim içime sığmıyordu galiba, testin pozitif çıkacağını hissettim. Eve gidip testi yapmak için can atıyordum. ve eve geldik ben hemen kendimi banyoya attım ve testi yaptım.

Aman Allahım hamileydimmmmmmmmmmmmmmm.

Bu harika bir olaydı. Ağlamakla şaşkınlık arasında kalmıştım. Bunu eşime aslında çok özel bir şekilde söylemeyi hep hayal etmiştim ama dayanamadım ve banyodan çıkar çıkmaz patladım. Bir misafirimiz gelecek dedim. Adamcağız da saf saf, “Kim ablamlar mı gelecek” diyor. “Hayır, küçük bir misafir, hamileyim” dedim ve testi gösterdim. Bir an dondu kaldı ve birbirimize sarılarak sevinç gözyaşı döktük ama harika bir andı. Allah herkesi böyle mutluluktan ağlasın.

Sonra malum doktor kontrolleri başladı. 6.aya kadar her şey çok güzel gidiyordu. Ta ki altıncı aydaki doktor kontrolümde doktorumun bebeğin içinde bulunduğu suyu az bulması ve bundan dolayı bebeği kaybedebileceğimizi söyleyene kadar. Ben allak bullak oldum, orada ağlayamadım ama eve gelince hüngür hüngür ağladım ve Allah’a yalvardım “ne olur onu bize bağışla” diye. Bu olay için doktorum bana bebe aspirini verdi ve her gün düzenli olarak onu kullandım. 8.ay kontrolümde de tansiyonum yüksek çıkmaya başladı. Aslında benimki beyaz önlük tansiyonuydu ama doktorum tedbiri elden bırakmamak ve erken doğum riskine karşı bu ayda bana bebeğin ciğerlerinin gelişmesi için 4 adet kortizonlu iğne verdi. Ama artık hiçbir şeyi kafama takmıyordum ve onu Allah’a emanet ettim. Ve Allah da onu bize bağışladı. O güzel gün çok yaklaşmıştı. Doktorumuzla doğum tarihi olarak 28 Kasım 2005 gününü kararlaştırdık. Şimdiki bebekler randevulu geliyor malum İki gün öncesinden İstanbul’dan ablamlar ve annemler geldi.

Ve işte o harika gün. Akşamdan bebeğimle beraber son banyomuzu yaptık. Lavmanımı kendim yaptım. (gerçektende korkulacak hiçbir şey değil. bana hep çok korkulacak bir şey olarak anlatmışlardı) O gece de bir güzel yattım uyudum. Sabahında herkes benden daha telaşlıydı. Ben gayet sakindim. Zaten 7.aydan itibaren hazır olan doğum çantamı ve bir kaç ıvır zıvırı daha alarak Sinop Atatürk Devlet hastanesi’nin yolunu tuttuk. Odamızı akşamdan yerleştirmiştik, dosyamı alarak doğum haneye indik. Orada ilk önce bana malum yeşil önlüğü giydirdiler ama içine sığmak ne mümkün arkamdan bir tane daha ekledik )))) Sonra hemen damar yolum açılarak serum takıldı ve peşine sonda (gerçektende hiç beni rahatsız edecek bir acı hissetmedim ikisinde de) herkes kapının önündeydi, kaçıp kaçıp yanıma geliyorlar, halimi soruyorlardı. ben gayet rahattım. Ve hemşire gelerek, “Hadi artık doğuma gidiyoruz” dedi. Kapıdan çıktık ve yandaki ameliyathaneye giderken herkesi gördüm. Onlara el sallayarak ve gülerek ameliyathaneye girdim. Beni masaya oturttular ve spinal doğum olacağı için belimden iğnemi yaptılar (bunda da hiçbir şey hissetmedim) iğnem yapılır yapılmaz ayak parmaklarımın ucundan uğuşmaya başladım. Bu arada göğsüme kalp atışlarımı kontrol etmek için bir şeyler yapıştırdılar, bir koluma tansiyon aletini taktılar, parmağımın ucuna da bir şey taktılar ve en son olarak tam olarak uyuşup uyuşmadığımı kontrol ederek “artık başlıyoruz” dediler. benim önümde bir örtü gerili olduğu için ben hiçbir şey görmüyordum. Bu arada kapıda eşimin ağlamaklı ve benden daha heyecanlı olduğunu ameliyathane personeli bana söylüyordu. Sonradan kamera görüntülerini izlerken de annemin ve ablamın ağlayarak, babamın da dışarılara kaçarak doğumu beklediklerini gördüm. Ameliyathane personeli o kadar iyiydiler ki ben daha ne olduğunu anlamadan birden karşımda oğlumu gördüm. Aman allahım doğurmuştum bile hem de hiçbir şey hissetmeden. (Bu yöntemi seçtiğim için annem ve teyzem çok tedirgin olmuşlardı) bu ne tatlı bir bebekti ve benimdi. İnsanın inanası gelmiyor ya. Saat tam 09:40 da oğlum doğmuştu ve onu hemen yıkayıp giydirmeye götürdüler. Benim de dikişlerim atılıp bağlı olan aletler çıkarılarak 10:08 de ameliyathaneden çıktım. Bir kısmı bebeğin peşine odaya çıkmış bir kısmı da benim çıkma mı beklemiş. Odamıza yerleştik ve oğluma tekrar bakmak istedim. Bir de ne göreyim alnında doğum lekesi vardı hem de ne leke hem kalbe benziyordu hem de babasının ismini baş harfi olan v harfine ve aynı da babasının kopyası bir bebekti (Bir insan kocasını sevdiğini ancak bu kadar ispatlayabilir değil mi ))))) ) Herkes çok mutluydu ama farkındaydım annemde halen endişe vardı, “acaba uyuşukluk ne zaman gidecek, acaba bir terslik olacak mı” diye. Herkes o kadar mutluydu ki benim de hiçbir ağrım sancım yoktu. Ve her şey bitmişti. sonra aç olan oğlumun karnını doyurma çalışmalarına başladık, biraz zorlansak da başardık ve harika bir duyguydu.

İşte benim doğum hikayem de böyle. Hamile arkadaşlara buradan söylemek istiyorum ki hamilelik döneminizi tadına vararak ve rahat rahat geçirin, Hiçbir şeyi kafanıza takmayın, sonuçta ne yaparsanız yapın Allah’ın dediği olur. bu olay bence Allah’ın kadınlara bir armağanı, çünkü çok harika bir dönem, sonrasında “keşke” dememek için dolu dolu yaşayın (Ben bazı şeylerde diyorum mesela hiç aşermeyi beceremedim, bana hep sorarlardı “canın bir şey istemiyor mu” diye, “ben yok” derdim. istesene şimdi herkes bebek ne istiyor diye bakıyor )))))

Ve buradan en başta sevgili eşim Volkan Nazım’a ve kaprisime katlandığı için, ailelerimize ve arkadaşlarımıza bize yardım ve desteklerinden dolayı, doktorum Sayın Oktay Mertoğlu’na beni ve oğlumu birbirimize sağlıklı bir şekilde kavuşturduğu için, doğumdan itibaren tüm sorularımıza ve sorunlarımıza göstermiş olduğu ve olmaya devam ettiği yakınlıktan dolayı çocuk doktorumuz sayın Mehmet Özsarı’ya ve tüm hastane personeline sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum. Allah tüm bebek bekleyen ve isteyenleri en iyi şekilde bebeklerine kavuştursun. Seni seviyoruuuuuuuum oğluşum.